Mijn Luv Letter aan 2025

Lieve 2025,

Je kent die quotes wel: “als januari-ik december-ik zou zien, zou ze geschokt zijn”. Nou, januari-ik had waarschijnlijk linea recta naar de IC gemoeten, want dit jaar liep totaal anders dan hoe het begon.

Ik begon 2025 op safari in Namibië met mijn familie, ergens tussen giraffen, stoffige wegen en de stress van het afronden van mijn scriptie. Steeds weer stelde ik mezelf dezelfde vragen: Wat nu? Ga ik reizen? Ga ik werken? Begin ik aan een master? Verhuis ik naar een compleet nieuwe plek?

In februari hoorde ik dat ik was afgestudeerd en in een licht chaotisch maar zeer on-brand moment plande ik bijna mijn hele jaar in twee dagen. Ik boekte een vrijwilligersreis van drie weken naar Afrika in april, schreef me in voor een master in Monaco, plande een trip naar Ibiza met een vriendin en zorgde ervoor dat ik elke maand iets had om naar uit te kijken. Op dat moment voelde het meer als tijd vullen dan als iets opbouwen.

Maar reizen heeft een grappige manier om het werk toch voor je te doen.

Zoals je misschien al hebt gelezen dit jaar: 2025 stond allesbehalve stil. Mijn paspoort vulde zich snel, net als mijn camerarol. Van Botswana tot Groot-Brittannië, van safariauto’s naar Formule 1-wagens, van nachtelijk feesten naar nachtelijke fotografie, dit jaar was een constante afwisseling van landschappen en ritmes. Het ene moment werd ik wakker met stof en wildlife, het volgende met tribunes en stadsrumoer. Het was snel, vol en een beetje chaotisch, op de beste manier.

Na maanden onderweg moest ik ineens stil blijven staan voor mijn master in het zuiden van Frankrijk. Maar eerlijk: er zijn slechtere plekken om de winter door te brengen.

Wonen in Monaco (en het winter noemen)

De afgelopen vier maanden woon ik alleen in Zuid-Frankrijk en studeer ik Luxury Management aan IUM. En eerlijk? De winter hier is totaal niet wat ik had verwacht.

Zoals ik al schreef in The Monégasque Indian Summer waren de dagen licht, het weer zacht en de stad levendig. We struinden over kerstmarkten, bezochten de kermis en belandden zelfs bij klassieke orkestconcerten met de IUM art society (wat eigenlijk heel erg Monaco-core voelt).

Een van de grootste cadeaus van deze plek zijn de mensen. Op de een of andere manier vond ik vier ride-or-die meiden uit vier compleet verschillende hoeken van de wereld: Estland, Bulgarije, de VS en Zuid-Afrika (een toeval waar ik niet in geloof). We kennen elkaar pas een paar maanden, maar het voelt nu al als vriendschappen die landen, tijdzones en totaal verschillende levensfases overleven.

Dat mijn moeder en de puppy me kwamen bezoeken hielp enorm tegen de novemberblues. Ineens voelde het appartement weer levendig, in plaats van alleen ik die er rondliep met mijn dekentje. En ik heb zó genoten van de spontane avonden met vrienden: pokeravonden, het testen van mijn (misschien binnenkort gelanceerde) kaartendeck, een Secret Santa-diner hosten en veel te laat opblijven voor mensen die de volgende ochtend gewoon college hebben.

November is nooit echt mijn maand geweest. De afgelopen twee jaar gebeurde er altijd iets: heel ziek worden, lastige mensen die mijn pad kruisten, of dit jaar… één verkeerde avond uit. Toch denk ik niet dat november makkelijker was geweest als ik in Nederland was gebleven. Iets wat ik langzaam leer accepteren in plaats van bevechten. Kleine notitie aan future-me: misschien volgend jaar november volledig blokkeren en pas in de laatste week weer opduiken, toevallig precies rond de verjaardagen van mijn beste vrienden.

2025, een bizar jaar…

Wegen, gesprekken en beweging

Eén ding dat zich dit jaar overal bleef herhalen, ongeacht waar ik was: gesprekken onderweg. Het maakte niet uit of de weg in Zuid-Afrika, Ibiza, Engeland of Zuid-Frankrijk lag, of dat ik de persoon naast me al jaren kende of pas een paar uur.

Er is iets aan naar de weg kijken in plaats van naar elkaar, waardoor gesprekken óf extreem kwetsbaar óf volledig ongefilterd worden, meestal afhankelijk van slaapgebrek. Er is geen middenweg. En op de een of andere manier vonden een aantal van de meest memorabele momenten van dit jaar plaats in rijdende auto’s.

In front of the Red Bull Racing HQ

All rain ready before Silverstone GP

Moving (again) bike and all in the car

Stilte, natuur en terugkeren

Als er één patroon is dat ik blijf najagen in reizen, dan is het stilte en natuur. En hoe mooi de dagelijkse zeezichten in Monaco ook zijn, het is niet hetzelfde als ergens zijn waar je urenlang geen auto hoort.

Waarschijnlijk is dat ook waarom terugkeren naar Munywana dit jaar alles veranderde. Teruggaan voelde niet als nóg een reis; het voelde als bevestiging. Ergens tussen de heuvels, de stille ritten en de afwezigheid van alles wat door mensen is gemaakt, besefte ik dat als ik daar ooit zou willen wonen, de vraag niet waarom was, maar wanneer.

In februari ga ik al terug naar Zuid-Afrika met mijn familie, naar Phinda en Johannesburg, waar ik voor het eerst echt ga voelen hoe een toekomst daar eruit zou kunnen zien; persoonlijk én professioneel.

View from the Silversea cruiseship in Monaco

Luchthavens, altijd

Ik realiseerde me ook nog iets anders: ik hou oprecht van luchthavens. Zelfs alleen al vrienden en familie ophalen op Nice Airport voelt speciaal. Luchthavens doen me altijd denken aan die Love Actually-scene op Heathrow, met Hugh Grant die zegt: “love actually is all around” (en natuurlijk mijn favoriete Beach Boys-nummer).

Cheesy? Absoluut.Waar? Altijd.

Want luchthavens betekenen dat je óf naar een plek gaat waar je van houdt, óf terugkeert naar mensen van wie je houdt, óf die lichte spanning voelt van het onbekende. En eerlijk: Hugh Grant heeft nog nooit gelogen.

Dank je wel, 2025.

Dit jaar zat vol beweging; tussen landen, vriendschappen, seizoenen en ideeën over thuis. Ik denk niet dat ik één hoogtepunt zou kunnen kiezen, zelfs als ik het probeerde. Wat ik wel weet, is dat 2025 me opnieuw liet zien waarom ik reis: voor verbinding, voor contrast, voor stilte en voor verhalen die langzaam vormen wie je wordt.

En het begon allemaal met deze (licht idiote) blog, omdat mijn vrienden en familie maar bleven zeuren over onze verhalen uit Namibië. Wie had gedacht dat ik 15 verhalen in 12 maanden zou schrijven… Dus dank je wel aan iedereen die tijd maakt om mijn gekke verhalen te lezen <3

Dank je wel, 2025, voor alles en voor de mensen die je op mijn pad hebt gegooid.

En 2026, ik kan niet wachten om te zien wat jij nu weer voor me in petto hebt.

Spread the Luv,

Isabella

P.S. My 2025 Travel Wrapped

Soundtrack of the Year

• Most listened to artist in the bush: Empire of the Sun.

• Song that always reminds me of Africa: Canyon Moon (thanks to Kat, who reminded me how good Harry Styles’ songs actually are).

• Best artist for being alone in the south of France: Olivia Dean, especially Baby Steps, which hit home every time.

• Song I accidentally overplayed this year: So Easy by Olivia Dean.

• Most unexpected song to hear (and secretly love): Horse Outside by The Rubberbandits (thanks to Laura-May, whom I met at Phinda ;)).

• Most-used lyrics in class: Ma Tnsani by Vanco (thanks to Olivia).

Through My Lens

• Best photo moment: Any moment on safari is a good one; however, Silverstone made it extra fun. It was so hard to get the shot that finally capturing the Ferraris and McLarens felt even better.

• Best photo of the year: My sleepy lion photo, no competition.

  

• Best worst photo: An attempted astrophotography shot in Kruger that was accidentally ruined when someone flashed straight into my camera. The result? A flare that made it look almost alien-like.

• Photo I didn’t take but wish I had: A cheetah jumping into a tree at Phinda. I was too focused on listening to our monitor, a photo that will forever live only in my head.

Places & Movement

• Most visited country: France; first Paris in March, then back and forth from August onwards.

• Most unexpected destination: KwaZulu-Natal.

• The place that surprised me the most: Ibiza. I had been there before, but experiencing it with a friend and leaning more into the party side of the island made it feel completely different.

• The place I can’t wait to return to: Munywana Conservancy.

• The place that felt most like home (even briefly): My new place in Roquebrune, which is slowly starting to feel like home.

On the Road

• Best road conversation: Honestly, any drive with my mom. Whether it was between Amsterdam and home, on the way to Paris, or driving to the Côte d’Azur this summer

• Longest drive: The drive from the Munywana Conservancy to Johannesburg; over eight hours on the road with not five minutes of silence. Chaotic, but such a fun trip

• Best drive for scenery: England’s countryside with its big houses, or any coastal drive here in the south of France.

• Best drive for unhinged conversations: Quite literally every drive in England during the Silverstone weekend. I couldn’t tell you what we talked about, but I know it was unhinged.

Food & Drink (the important things)

• Best dish I ate after Botswana’s more… adventurous meals: The major shrimp dish at the hotel, very much needed.

• Best overall meal of 2025: The tomato tart at LouLou Pirate.

• Best comfort food while travelling: Pasta is always the right answer.

• Best cocktail of the year: LouLou Pirate’s basil gin cocktail (again).

• Best wine moment: Spier Chenin Blanc, always a favourite, especially during my “sommelier” classes at Phinda.

Sleep & Stay

• Best hotel experience worldwide of the year: I didn’t stay in many hotels this year, but the château near Lyon, Hôtel de Bagnols,  was definitely a highlight.

• Best “wow, this is actually my life” accommodation moment: Being back at the Johannesburg airport hotel after only eight weeks apart.

• Worst night’s sleep (but worth it): Sleeping on the floor in Kruger without a tent; terrible sleep, incredible experience under the stars.

2025, According to Me

• One word to describe this year: Abundant (in love, in memories, in connections)

• One thing 2025 taught me about travel: Patience

• One thing I want to take into 2026: Confidence